خانه مصاحبه جایگاه شورایاری در مدیریت شهری تهران

جایگاه شورایاری در مدیریت شهری تهران

جایگاه شورایاری در مدیریت شهری تهران

جایگاه شورایاری در مدیریت شهری تهران

مصاحبه آقای احمد مسجد جامعی؛ 

 مسجد جامعی وزیر فرهنگ و ارشاد در دولت اصلاحات و عضو دوره سوم و چهارم شورای اسلامی شهر تهران است . وی در سال اول دوره چهارم به مدت یکسال ریاست شورای شهر تهران را داشت. همچنین در طول دوره چهارم، ریاست شورای شهرستان تهران بر عهده مسجد جامعی بوده است.

احمد مسجد جامعی بعد از فاطمه جلایی پور و رسول خادم سومین  رئیس  ستاد شورایاری ها است( از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۲ ) و بعد از او مرتضی طلایی این مسئولیت را در اختیار دارد.

 شما را به مطالعه این مصاحبه جالب دعوت می کنم:

 

سوال ، جناب آقای مسجد جامعی با توجه به اینکه شما( ۶ ) سال ریاست ستاد شورایاری ها را برعهده داشتید و همچنین انتخابات دوره سوم شورا یاری ها را برگزار کردید ، انتخاباتی که در شرایط خاص یعنی در ماه مبارک رمضان و در روز غیرتعطیل برگزار شد ولی با استقبال بیش از نیم میلیون شهروندان تهرانی  مواجه گردید. و علاوه بر این ها شما در بحث شورایاری ها به طور مستمر فعالیت دارید، با این سابقه خاص،سؤال اول ما از جناب عالی این است؛ با  شنیدن کلمه شورایاری ، چه مفاهیمی در ذهن شما نقش می بندد؟

 

جواب؛ همان مفهوم خود شورا برایم تداعی می شود. شورا و شورایاری جدای از هم نیستند، شورای شهر یک اختیاراتی دارد که در سطح کلان است، شورایاری همان اختیارات و جایگاه در سطح محله دارد.

وظایف نظارتی شورای شهر بیشتر است در شورایاری هم همینطور است. البته وظایف  تصمیم گیری هم به نسبت شهر و محله برای هر کدام وجود دارد. برای مثال ما طرحی را تصویب کردیم که به موجب آن شهرداری موظف شده بودجه محلی را با مشارکت شورایاری ها و نظارت کمیسیون بودجه شورای شهر تنظیم نمایند.

به نظرم جنس شورا و شورایاری یکی است و در واقع مکمل هم هستند.

 

سوال، در اساسنامه شورایا ری ها با صراحت اشاره شده به منظور جلب مشارکت واقعی، هدفمند، مستمر و قانونمند شهروندان در اداره امور شهر تهران شورایاری ها تشکیل می شوند.  امروز که ۱۶ سال از فعالیت شورایاری ها سپری شده است به نظر می رسد که از مقطعی به بعد و از نیمه های راه،  یک مقاومت از طرف مدیریت شهری در مقابل شورایاری ها شکل گرفته و حرکت شورایاری ها را کند کرده است.

 موضوع مورد سوال ما در همین رابطه است،  یعنی منازعه قدرت، آیا جناب عالی  قائل به این هستید که  در مدیریت شهری نسبت به شورایاری به عنوان یک نهاد اجتماعی مقاومت وجود دارد؟ و در واقع یکی از علت های که باعث شده شورایاری ها نتوانند نسبت به دیگر کشورها که از همین الگو برای اداره  شهر استفاده می کنند، پیشرفت کنند و موفق باشند؟

جواب؛ بله این منازعه قدرت وجود دارد و وظیفه مدیریت هم کم کردن این منازعات است. در اداره امور شهر، بخش مختلف  دولتی، عمومی ، خصوصی و مردم دخیل هستند و طبیعی است که در هنگام فعالیت میان این جمع منازعاتی شکل بگیرد، که وظیفه یک مدیریت مطلوب از میان بردن و کاهش این منازعه است.

ما در اجرای این سیاست در هنگام مسئولیت خود در ستاد شورایاری ها یک مدل شبکه ای را اجرا کردیم  و خیلی هم موفق بود. مدیریت شبکه ای به این معنا که همه حرف ها به ما ختم نمی شد که ما به دیگران انتقال دهیم،  بلکه این حرف ها بین یک   مجموعه و رد و بدل می شد. برای همین هم ترکیب ستاد شورایاری ها خیلی کوچک و تعداد پرسنل آن هم کلا شامل یازده  نفر بود.

ما با فضایی در حد سه اتاق معمولی  سایت، نشریه ،پژوهش، ارتباط با سازمان ها، جلسات متعدد در سطوح مختلف و بسیاری از کارهای دیگر را اداره می کردیم. علت آن هم این بود که ما قائل نبودیم به اینکه همه چیز به ما ختم شود، ما نقطه وصل جریان ها بودیم.

برای مثال کمیسیون بودجه مستقیم با شورایاران جلسه برگزار می کرد کارها را پیش می برد نه اینکه شورایاران با ما جلسه داشته باشند و بعد ما حاصل آن را به کمیسیون انتقال دهیم، و این ترتیب در تمام سطوح حاکم بود و شورایاری ها از اختیارات کافی برای پیگیری امور خود برخوردار بودند نقشه ستاد هماهنگی و تسریع کنندگی بود .

نمونه دیگری از این رویکرد برگزاری جلسه در مناطق ۲۲ گانه با حضور ریاست شورا شهر، تمام مسئولین سازمان های خدماتی و شورایاری ها بود. که در همه مناطق انجام شد در این جلسات معمولا بیش از پنج ساعت طول می کشید و بحث های بسیار جدی و تندی هم در آنها در می گرفت و حاصل آن تعامل و همدلی و انجام امور مربوط به مردم و محله ها بود.

 

موفقیت این مدل باعث شد من در زمان ریاست شورای شهر هم این روند را انجام دهم و با دعوت از مسئولین دولتی و نمایندگان مجلس وفاق خوبی برای حل مشکلات ایجاد کنیم

به نظر من در مدیریت شبکه ای به این شکل منازعات به حداقل می رسد و می توان بیشترین بهره برداری از دستگاه ها را به دست آورد. آنچه که مانع تحقق این مدل  می شود، نگرش سیاسی است که به موضوعات وجود دارد. مثل اینکه گفته می شود ببینیم حالا کی رئیس شورا می شود و بعد نسبت به آن موقع تصمیم بگیریم و یا ببینیم دولت، مجلس، شهرداری و غیره با ما همراه هستند یا نه و این مانع اصلی حل شدن مسائل اجتماعی است. مدیریت شهری وظیفه دارد این تنازعات را را به حداقل برساند.

طرح اینکه شورایاران در جلسه علنی شورا ارائه گزارش نمایند ناشی از همین نوع نگاه بود، که باعث شد ۱۳۰ گزارش از مناطق و محله شورا ارائه شود و مدل بسیار  موفقی بود.

این در حالی بود که در ابتدا مقاومت زیادی از سوی اعضای شورا با این بهانه که این ها گزارشگری بلد نیستند صورت می گرفت.

جالب این بود که هیچگاه موضوع گزارش شورایاری ها در دستور جلسه شورا قید نشد و این مقاومت به نوعی ادامه داشت.

 

سوال ؛پرسشی میان شورایاران مطرح است ، چرا جناب عالی با توجه به علاقه شدید به حوزه شورایاری و اقدامات گسترده ای که انجام دادید در دوره چهارم تا به عضویت کمیسیون فرهنگی هم در نیامدید تا خدمت  شما به شورایاری ها تداوم داشته باشد؟

 

جواب؛ پاسخ به این پرسش باشد برای فرصتی دیگر

 

سوال ؛ با توجه به مواردی که در خصوص مشارکت دهی شورایاری ها فرمودید، از نظر شما شاخص های مشارکت واقعی کدامند و چه تفاوتی با مشارکت سوری دارند؟

جواب؛ از نمونه های مشارکت سوری یکی همان حالتی است که در زمان رای گیری ها رخ می دهد و با ایجاد هیجان فقط مردم را تا پای صندوق می آوریم و بعد از رای گیری تقریبا آن ارتباط ساختارمند را نداریم.

این نمونه که ما عملی کردیم که در آن همه ذینفعان حضور داشته باشند یعنی دولت، نهادها،  شهرداری، صاحبنظران، مردم و شورایاری ها یک مشارکت واقعی است، نه سوری

البته شایسته است که خود شورایاران مطالبه گر این حالت باشند به خودشان در شکل گیری آن کوشا باشند. برای نمونه جلسات ایده پردازی در مورد زیبایی منظر شهری در دوازده منطقه تهران و همین ترتیب شکل گرفت و تجربه بسیار موفقی بود.

نمونه ای دیگر طرح پلاک طلایی بود، که در ابتدا اصلا قرار نبود با مشارکت شورایاری ها انجام شود اما ما شرایطی را ایجاد کردیم که سازمان زیباسازی این کار را با مشارکت جدی شورایاران به انجام رساند.

سوال ؛ جناب عالی تجربه زیادی در شورایاری دارید و  دوره مدیریت شما مشکلات زیادی  پیش رویتان بود و امکانات و همراهی خوبی هم برای انجام کارها با شما صورت نمی گرفت، به نظر شما در این مدت مصادیقی وجود داشت که دال بر این باشد که مقاومت پنهان و سازمان یافته ای در مقابل شورایاری ها وجود دارد؟

 

جواب؛بله این حالت همیشه وجود دارد. مهم این است که ما به نحوی رفتار کنیم مقاومت ها به حداقل برسد. تلقی من از مدیریت این نیست که خود مدیر خیلی کارها را انجام دهد، بلکه این است که شرایطی را به وجود آورد که همگان خیلی کارها را بکنند، مردم خیلی کارها را بکنند.

همه تلاش من در دوره مسئولیت در شورایاری ها این بود که بتوانم همه مجموعه های را که با هم تعارض داشته ان را در کنار هم بنشانم تا مشکلات شان را خودشان بین خودشان حل نمایند.

فرض بفرمایید آقای چمران به عنوان رئیس شورا یعالی استانها از جایگاه  مهمی برخوردار بود و یک نگرش خاصی هم داشت و بنده هم نگرش دیگری داشتم، شهردار هم نگرش دیگری داشت و شهروندان که شورایاران نمایندگی ایشان را دارند نگرش دیگر ی داشتند.

همه تلاش من این بود که این  نگرش های گوناگون را به منافع مختلفی دارند کنار هم بنشینند و با هم گفتگو و تعامل باشند. این کارمنازعات را به حداقل می رساند. من خبر داشتم خود شورایاری ها برای همدیگر خط و نشان می کشیدند و گاهی اوقات هم شهرداری به این موضوع دامن می زد.

اوج این منازعات در جلسات مشترک به وضوح مشاهده می شود اما در پایان جلسه بسیاری از سوء تفاهم ها برطرف می شود و به یک اجماع ا نظر کلی ختم می گردد.

نکته اساسی در این نوع مدیریت این است که بتواند طرفین را در کنار هم بنشاند و  نبایستی کسی خودش را صاحب عله بدانند و بگوید که من این نظر را دارم و برنامه ریزی کنند که افراد را چگونه بچیند که نهایتا نظر او را  تامین نمایند. این با مدیریت اجتماعی سازگار نیست!

کارها آنجایی به بن بست می رسد که من بخواهم افراد را طوری چینش کنم که نظر مرا تامین  کنند. به جای این کار باید طرفین موضوع  که هر کدام از جهاتی به مسئله اشراف دارند در کنار هم مشترک برسند

سوال ؛ در دوره سوم یکی از اتفاقات مهم اجرای طرح مدیریت محله البته به نام ساماندهی مشارکتهای اجتماعی است ولی بعدا نام مدیریت محله بر آن گذارده شد. اکنون دو تعبیر متفاوت وجود دارد یکی از سوی شورایاری ها که مدیریت محله را  تضعیف کنند شورایاری می دانند و دیگری از سوی شهرداری است که آن را نقطه قوت معرفی می کند،شما کدام نظر را می دانید؟

 

جواب؛ نه این طرح در تقویت شورایاری ها نبوده است، اصل مصوبه ساماندهی مشارکتهای اجتماعی است و امر درستی هم هست،  اما چیز دیگری از آن بیرون آمد و موجب مشارکت گریزی  شد.

شورایاری ها شان نظارت دارد، این طرح آنها را در چارچوب بسته قرارداد و اختیارات آنها را سلب کرده ، انگار که ما تحمل ایشان را نداریم و برای اجرای نظر خود نمایندگان دستگاه های دولتی را با حق رای مساوی در کنار ایشان قرار داده ایم.

به نظر من این نگرش جایگاه مدیریت محلی را خیلی کاهش داده است.

اخیر در منطقه شش بازدیدی داشتم از پارک شفق، مدیر محله آنجا می گفت،  رستورانی در اختیار ایشان است و مجموعه های دیگری هم هر کدام  دراختیار یک نهاد دیگر می باشد. در  این پارک سه کتابخانه وجود داشت هر کدام متولی جداگانه ای دارد. اول این که در محدوه یک پارک نیاز به سه کتابخانه  نیست و اصلا استقبال چندانی هم از آنها نمی شود. در واقع این شورا یاری است که باید تصمیم بگیرد و بگوید ما سه کتابخانه نیاز نداریم، یک کتابخانه متعلق به سازمان فرهنگی و هنری شهرداری است و… این کار چه توجیهی دارد؟

در محله ای که افراد زیادی در سن کهنسالی دارد، بهتر است امکاناتی برای این قشر فراهم شود، یک کتابخانه مجهز و به روز برای محله کفایت می کنند .

در واقع این منم منم هاست که کارها را خراب می کند. در مدیریت شبکه ای همه ذینفعان در کنار هم تصمیم گیری می کنند  و تصمیم درست اتخاذ می کنند، نیازی نیست در یک وجب جا  سه تا کتابخانه دایر شود.

 

احمد مسجد جامعی
احمد مسجد جامعی

سئوال ؛ جناب عالی حتی در برقراری ارتباط با مخالفین خود هم کوشا هستید و نگاه حذفی به افراد ندارید، مجموعه این رویکرد یک سرمایه ارزشمند مدیریت محسوب می شود، اگر ما بخواهیم از این تجربه موفق استفاده کنیم این سوال را داریم که با عنایت تسلط شما به مجموعه شورا و شهرداری آیا در مورد شورایاری ها در میانه این دو یک نگاه و برداشت مشترک وجود دارد؟

 

جواب؛  نه ، وجود ندارد ، حتی نگاه خود آقای قالیباف با مدیران زیرمجموعه شهرداری در خصوص شورایاری های یکی نیست، یعنی یک نگاه ملوک الطوایفی وجود دارد. این موضوع در جلسات مشترک که برگزار می کردیم به وضوح دیده می شد و نشان

می داد که هر کدام از شهرداران مناطق نگرشی متفاوت به شورایاران دارد. این نوع نگاه تعیین کننده ی همکاری و یا عدم همکاری ایشان با مجموعه شورایاران بود و هنوز هم این وضعیت وجود دارد.

چندی پیش به یکی از مناطق رفته بودم دبیر شورایاری منطقه هر چه تلاش کرد با شهردار و معاونین ارتباط برقرار کنند موفق نشد،  من این موضوع را در صحن شورا هم گفتم یعنی چه دبیر منطقه نتواند با شهردارمنطقه ارتباط برقرار کند.

این همان چیزهایی است که مشکل ایجاد می کنند و مانع پیشرفت می شود مدیریت شهری به شورایاری ها برای مدیریت بهینه شهر نیاز دارد ولی هنوز این درک در میان خیلی از شهرداران و بدنه شهرداری وجود ندارد.

آنچه که در گذشته ما تلاش کردیم نهادینه کنیم، ایجاد یکپارچگی میان مدیریت شهری و شورایاران بود علی رغم اینکه مصوبه داریم یا نداریم.

این نگاه باعث شد مدیران حتی خارج از شهرداری مثل آب، برق ، آموزش و پرورش و غیره  حس کنند که باید در کنار شورایاری ها وظایف خود را انجام دهند و این به نفع مردم و سازمان متبوع ایشان است. عمل کردن به این الگو خیلی هم نیازمند داشتن قانون خاصی نیست این رویکرد اصلی خلاف قانون و سیاست های کلی نظام نیست.

لذا به نظر می رسد در شهرداری نگاه واحد نسبت به شورایاری ها وجود ندارد نگاه ها بیشتر موردی موضعی ای و مقطعی است.

 

سئوال ؛ یکی از موانع جدی در مسیر فعالیت شورایاری ها مقاومت دولت و مجلس در این خصوص است. شما در دوره سوم و چهارم شورایاری ها در خصوص برگزاری انتخابات با دولت وارد رایزنی و مذاکره شدید که نتیجه آن همکاری دولت در برگزاری انتخابات خصوصا در دوره چهارم بود، همچنین خود شما مقام وزارت داشته اید و کاملا با نوع نگاه دولت و مجلس آشنا هستید به نظر شما چرا دولت و مجلس نگاه خوشبینانه به شورایاری ها ندارند و در قبال آن مانع تراشی می کنند؟

 

جواب؛ فکر نمی کنم در حال حاضر این رویکرد از سوی دولت وجود داشته باشد، ما دو مشکل اساسی در انتخابات اخیر شورایاری ها داشتیم؛ یکی از طرف خود شورای شهر بود،  شورا می خواست پای مجلس را به انتخابات شورایاری ها باز کند،  بدین ترتیب که سه نفر از نمایندگان مجلس به عنوان ناظرانتخابات تعیین شوند بحث برسر  حضور نمایندگان هر دو طیف سیاسی در جمع سه نفره بود.

ولی به نظرم اصل  قضیه غلط بود و من با این مخالف بودم، اصلا فرقی نمی کرد آقای طلا باشد یا آقای محجوب،  ما می گفتیم بالاترین مرجع تصمیم گیری در مورد انتخابات شورایاری خود شورای شهر است و لازم نیست کسی به آنها نظارت کند. که در همان زمان چند مطلب در این خصوص نوشتم و شورایاری ها دفاع کردم که همه آنها منتشر هم شده است .

علاوه بر آن موضوع در صحن شورا هم مطرح شد و هم به دولت رفت و من با آقای جهانگیری صحبت کردم و مسئله حل شد،  آن کسی که مخالفت می کرد معاون سیاسی فرمانداری تهران بود، نه مجموعه دولت.  و شما شاهد بودیم که دولت با تمام وجود برای برگزاری انتخابات شورایاری ها همکاری کرد.

 

سئوال ؛ در اصل هفتم قانون اساسی به شوراها ا شار ه شده و نام شورای محل هم برده شده است،  ولی موضوع شورای محله همچنان مغفول مانده است. جناب عالی این بحث را از مجلس پیگیری کردید،  به نظر شما چرا مجلس به مسئله اهتمام ندارد و نمی خواهد شوراها به شکل درست و کامل شکل بگیرند؟

 

جواب؛ حقیقت این است که یک بهم ریختگی در این بخش وجود دارد و تا ابهامات برطرف نشود حال روز شوراها بهتر نخواهد شد. شما حتی شاهد بودیم که بحث انتخاب شهردار هم پیشنهاد شد وزارت کشور سه نفر را به شورا معرفی کنند و شورا از میان آن ها یک نفر را انتخاب کند.

شاید شورای شهر اختیارات بسیار خوبی داشته باشد ولی قدرت اعمال اختیارات خود را ندارد، برای مثال؛  تخلفی در شهرداری رخ می دهد، اول می توانیم تذکر دهیم، شهردار گوش نمی کند، بعد چه کاری می توانیم انجام دهیم؟ سوال مطرح کنیم، شهردار هم پاسخ م داد،  قانع  نشدیم، بعد باید در نهایت دو سوم آرا داده شود که بتوانیم شهردار را عوض کنیم. تا به اینجا به خواهیم برسیم بلافاصله فضا فضای سیاسی می شود و کار در همان مرحله باید متوقف  بمانند. ما می خواهیم بگوییم ساختاری که برای شوراها پیش بینی کرده ایم چقدر توانسته شهرداری ها را کنترل کنند و به آنها نظارت کنند؟

شما حساب کنید وقتی شهرداری زیر نظر وزارت کشور بود یک گزارش حداقلی گرفته می شد ولی حالا آن گزارش هم حتی نیست.

فضای صحن را هم که شاهد هستید  تا می خواهیم  صحبتی کنیم و سوالی مطرح نمائیم ، بلافاصله  گفته می شود این سوال سیاسی است.

لذا وقتی درمورد کل شورا چنین وضعیتی وجود دارد، طبیعی است که شرایطی فراهم آید که به دیگر شورا های پایین دستی هم سوء ظن وجود داشته باشد.

مثلا در جاهای دیگر می گویند تخلف مالی شده و رسیدگی می کنند،  اما اینجا نمی شود گفت تخلف مالی شده است. چون ذیحسابی نیست که بشود ثابت کرد تخلف شده، اول باید یک قواعد وجود داشته باشد تا بشود درست یا نادرست را تشخیص داد.

مثل اینکه بگوییم در زمان عهد فلان پادشاه تخلف صورت گرفته، اصلا پادشاه که قاعده ندارد هر کاری بخواهد می کند.

اگر کارها قاعده مند شد، مجلس شد، پارلمان شد، نظام حقوقی شد، ذیحساب شد، نظام بازرسی شد می دانید وضعیت قانون حاکم است .

اما اکنون این چنین نیست و در وهله نخست نیاز به اصلاح  قوانین هست. اگر قوانین شوراها اصلاح شود،  جایگاه ایشان تثبیت خواهد شد.

شوراها از دستاوردهای جمهوری اسلامی است (به این معنا) و گرنه قبل از هم انجمن های شهر را داشته ایم ولی واقعیت این است قوانین پشتیبان نیاز به اصلاح دارد.

سئوال؛ در فرمایشات قبلی اشاره ای به این داشته اید که مدیریت و کارها باید به صورت شبکه ای باشد،  پرسش ما این است تا اینجا مطالب معطوف به مدیریت شهری و دولت بود ولی حالا پرسش این است به نظر جناب عالی خود شورایاری ها در ارتقاء جایگاه شورایاری چقدر می تواند موثرباشند؟

 

جواب؛ شورایاری ها ابتدا باید یک اصول مشترک داشته باشند. واقعیت باید با هم بیشتر تعامل و گفتگو داشته باشند به نظر می رسد این رویه در میان شورایاران ضعیف است. و ظرفیت اصلی شورایاری فعال نشده و هنوز شیوه جریان یافتن امور در یک کانال مورد استفاده واقع می شود به دیگری واگذار شود( من به شما می گویم شما به دیگری می گوئید) باید این رویه حذف شود .

فکر می کنم شبکه های مجازی می توانند برای شکل گیری این گفتمان کمک کنند حلقه های گفتگو میان شورایاران تشکیل شود و موضوعات بحث گذاشته شود.

ما باید توان گفتگوی با همدیگر را پیدا کنیم و به یک اجماع برسیم . دوره سوم ما با انتشار نشریه شورایاران به دنبال ایجاد این و فاق بودیم و می خواستیم یک چارچوب عینی را برای گفتگوی سازنده میان شورایاری ها ایجاد کنیم . و امکان دفاع  از مواضع شورایاری  را فراهم نمائیم.

برای مثال توانستیم بودجه شورایاری ها را مستقل کنید که در گذشته اصلاً وجود نداشت و یا اینکه بودجه های محلی را خودشان بنویسند،  باید اجماع در مورد یکسری موارد وجود داشته باشد تا بشود درست کار کرد.

به نظرم لازم است شورایاری ها ایجاد شود تا شرایط تبادل نظر برای جمع شورایاران راه فراهم کند. البته ادبیات این کار هم خیلی کم است من خودم تا به حال ندیدم کتابی در خصوص شورایاری ها تبدیل شده باشد امیدوارم یافته های شما در قالب کتاب منتشر شود.

در دوره سوم ما از ۳۲ پایان نامه حمایت کردیم اولین ها قدم های اول و لازم است ادبیات کار شورایاری به شکل علمی و قوی تولید شود تا زمینه ی فعالیت شورایاری ها را تقویت نماید. از طرفی باید در شورایاری ها شخصیت پردازی شود این شخصیت ها منشاء اثر گذاری شوند.

فکر می کنم در حال حاضر علی رغم اینکه امکانات شورایاری ها افزوده شده اما جایگاه ایشان کاهش پیدا کرده است. درست است که قبلا سه اتاق معمولی با یازده نفر وجود داشت باحالا ساختمان ۶ طبقه با ۴۰ نفر پرسنل هست، اما با این حال به سود شورایاری ها تمام نشده در واقع فلسفه شورایاری نیاز به امکانات ندارد.

چون قرار است خودشان با هم صحبت کند و تصمیم بگیرند و اجرا نمایند قرار نیست ما برای آنها تصمیم گیری کنیم ما وظیفه داریم به این گفتگوها ساختار بدهیم و روند فعالیت ها را تسریع کنیم .

 

سئوال ؛ شما به واقع بچه تهران هستید و تسلط کامل به فرهنگ تهرانی دارید با این دغدغه که دارید، علاقمند هستید که خودتان عضو شورایاری محله باشید؟

جواب؛ بله دوست دارم؛  می شود بفرمایید چرا ؟

نمی دانم، شاید به این خاطر که من بچه این محل هستم و به سرنوشت آن علاقه دارم، شاید خیلی ها بچه محل نباشند و به نوعی خانه بدوش باشند. این سکونت طولانی در یک محله باعث به وجود آمدن یک حس تعلق خاطر شده لذا دوست دارم برای محله خودم کارهای مفیدی انجام دهم و گره گشا باشم.

برای مثال محله ما قناتی داشت که  موجب سرسبزی درختان می شد ولی حالا کاملا خشک شده و علت آن معلوم نیست، شورای محله می توان از این موضوع را پیگیری کنند و با رفع مشکل دوباره سرسبزی را به محل باز گرداند. و یا اینکه شما در خیابان اصلی وضع بهتری را میبینی ولی در داخل کوچه ها نظافت خوب نیست و جانوران موذی مثل موش فراوان دیده می شود بالاخره اگر شورایاری محله پیگیری امور محلی باشد می توانند این مشکلات و حل کنند و به پرسشهای مردم پاسخگو باشد.

در مورد جویی های خیابان ولیعصر که بازسازی شد موجب گردید آب به ریشه درختان چنار نرسد و باعث خشک شدن آنها شد مدیریت محلی مانع این تصمیم های اشتباه می شود.

سئوال ؛ لطفا یک خاطره خوش ویا احتمالا ناخوش از شورایاری ها بیان فرمائید؟

 

جواب؛ من خاطراتم با شورایاری ها همیشه خوش بوده،  وقتی در جلسات شرکت می کردم در آن بحث های داغ در می گرفت ولی در پایان یک وفاق و همدلی بدست می آمد که موجب حل مشکلات مردم می شد و همه راضی بودند.

من از شورایا ری خاطرناخوشی ندارم،  خاطره ناخوش آن جایی است که دیگران در مسیر شورایاری ها سنگ اندازی می کردند که باعث شد من یکی روز نامه تندی  بنویسم. گاهی برای رفع مشکلات شورایاری ها خیلی اذیت شدم برای همین دست به قلم برده چون معمولا قلم و مطالب تندی  نمی نویسم و این به معناست که نصف دیگر راهیهنوز باقی نمانده است

جناب آقای  مسجد جامعی ممنونم از وقت گذاری شما اگر نکته دیگری هست که مایل هستید به بحث اضافه شود بفرمایید؟

نه مطلبی نیست من هم از شما صمیمانه تشکر می کنم. / ابراهیم علی پور

 

پسندیدید؟

در خبرنامه ثبت نام کنید و اخبار جدید را در ایمیل خود دریافت کنید

نگران نباشید ما اسپم نیست

سلام، ابراهیم علی پور هستم کارشناس ارشد علوم ارتباطات و مطالعات فرهنگی از دانشگاه تهران، از سال 1375 در حوزه اجتماعی از جمله شورایاری ها و شوراها در مسئولیت های مختلف فعالیت دارم . علاقه مندم، تجربیات و آموخته هایم را در اختیار کسانی قرار دهم که دغدغه های اجتماعی دارند.

بارگذاری نوشته های مرتبط بیشتر
بارگذاری بیشتر در مصاحبه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بررسی کنید

پیاده محوری؛ حلقه مفقوده شهرهای ما

پیاده محوری؛ حلقه مفقوده شهرهای ما   مسعود مسلمی   انسان‌ها از دیرباز با پیاده ر…